Een bruidspaar vroeg me laatst in een kennismakingsgesprek: wat is fine art trouwfotografie eigenlijk? Het is een term die veel fotografen op hun site zetten, en het klinkt duur. Hieronder leg ik uit wat ermee bedoeld wordt, en waarom ik zelf anders werk.
Wat betekent fine art trouwfotografie?
Er bestaat geen branchestandaard voor de term. In de praktijk verwijst fine art trouwfotografie naar beelden die gemaakt zijn om als visuele kunst bekeken te worden, niet alleen als verslag van de dag. De fotograaf kiest daarbij bewust de locatie, het licht, de compositie, de styling en de poses, zodat er een samenhangend en gestileerd verhaal ontstaat.
Dat is een serieuze manier van werken, en fotografen die er goed in zijn maken prachtige beelden. Het vraagt alleen wel iets van jullie dag: tijd, en de bereidheid om je te laten regisseren.
Is fine art alleen voor filmfotografen?
Nee. Veel fotografen die op film werken gebruiken de term, waardoor het lijkt alsof het daarbij hoort, maar het gaat over de aanpak en niet over het materiaal. Digitaal kan net zo goed. Analoog fotograferen op een trouwdag zegt vooral iets over de look en over het tempo van de fotograaf, niet over de vraag of hij regisseert of niet.
Het verschil met documentaire trouwfotografie
Het echte onderscheid zit niet in de term, maar in de vraag wie zich aanpast: de dag aan de fotograaf, of de fotograaf aan de dag.
Een fine art-fotograaf voegt zichzelf toe aan de dag. Die zet jullie neer waar het licht mooi is, stuurt de handen, wacht op de juiste houding. Een documentair fotograaf doet het omgekeerde en blijft weg uit het beeld. Ik werk documentair: ik regisseer niets, ik meng me tussen jullie gasten en leg de sfeer vast zonder dat je het merkt. Als er een portretmoment is, is dat kort, en ook dan zeg ik hooguit waar we gaan lopen.
Wat je vaak leest, is dat documentair fotograferen betekent dat je niet met vorm bezig bent. Dat klopt niet. Ik let de hele dag op compositie, achtergrond en lichtrichting, en ik pak bewust mijn manuele Voigtländer 40mm als ik een beeld met wat meer karakter wil. Het verschil is dat ik daarvoor het moment niet stilzet.
Wat betekent dit voor jullie keuze?
Kijk niet naar het woord op de website, maar naar het werk. Twee vragen helpen daarbij.
Kijken de mensen op de foto’s naar de camera, of naar elkaar? En zie je in een reportage ook de rommelige stukken terug, het wachten, de gesprekken, de gasten, of bestaat de serie vooral uit hoogtepunten die er gemaakt uitzien? Dat vertelt je meer over hoe iemand werkt dan welke term dan ook.
Wil je een dag die eruitziet als een tijdschrift en vind je poseren leuk, dan zit je bij een fine art-fotograaf goed. Wil je je dag terugzien zoals die echt was, dan past mijn manier van werken beter. Geen van beide is beter, ze leveren alleen een heel ander soort herinnering op.
In het portfolio zie je hoe dat er bij mij uitziet. Spreekt dat aan, dan hoor ik graag van jullie: een reportage begint bij 1.725 euro voor zes uur. Neem gerust contact op.